Het waren zelfs heel lang mijn lievelingsschoenen, maar sinds er gaten in vielen heb ik ze nauwelijks nog gedragen. Een paar keer natte voeten was genoeg. Maar zelfs dat was  al weer een paar jaar geleden en nog lukte het me niet om ze weg te gooien. Waarom eigenlijk niet? Waar kon ik precies zo moeilijk afscheid van nemen?

Ik heb ooit een vriendinnetje gehad dat niks weg kon gooien dat oogjes had. Geen teddyberen, babypopjes of tuinkabouters. Maar ook geen foto’s van mensen die in de camera keken. Dan voelde ze zich direct aangesproken op haar schuldgevoel. Dat was soms onhandig en ik heb op die manier menig afzichtelijk reclamepoppetje de nek om moeten draaien, maar ik begreep het wel. Het principe om een persoonlijkheid aan spullen te geven komt waarschijnlijk voort uit het animisme, het oergeloof dat alle dingen een ziel hebben. Zou ik mijn schoenen bezield hebben?

Misschien was ik zo gehecht geraakt aan mijn schoenen dat ze voor mijn gevoel bij mij waren gaan horen. En het is lastig afscheid nemen van een stukje van jezelf.

Terwijl mijn schoenen zo onderin de kast lagen te wachten op actie, las ik een tip van iemand met een vergelijkbaar probleem. ‘Maak een foto van de dingen die je niet weg kunt gooien, zo hou je ze toch een beetje bij je.’ Bij wijze van experiment heb ik een stilleven gemaakt van mijn schoenen.

Ik heb enorm mijn best gedaan om de foto met kadrering, belichting en enscenering iets van gevoel mee te geven. Om diepte te creëren en het belang van die schoenen voor mij in het beeld te vatten. Ik was echt hard op weg om kunst te maken, om werkelijk een emotie over te brengen, maar ik kwam er vooral achter dat ik geen fotograaf ben en dat mijn schoenen geen ziel hebben om bloot te leggen. Het was belachelijk, zoals ik in de weer was met een paar oude schoenen op een glazen tafel met een bureaulamp en de luxaflex om het zonlicht te filteren. Wat ik ook deed: het bleef gewoon een foto van twee oude schoenen. Waar trouwens op een vreemde manier een heel vies plukje haar onderuit steekt. Zie ik nu pas.

Het had een poëtische vertaling moeten worden, maar deze foto haalt mijn herinnering omlaag. Ik heb de schoenen ook nooit op deze manier gezien, laat staan bekeken. Deze schoenen waren zo fijn vanwege het draaggenot. Het voetgevoel. Door deze foto hou ik eigenlijk het gemis in stand. Kortom, fotograferen helpt niet, want de herinnering is altijd beter dan welke foto ook. Einde experiment.

Mijn tip: maak wat je weggooit vooral niet te belangrijk. Kijk er nog een keer naar, haal diep adem en gooi het onherroepelijk weg. Als een pleister die je van je lijf af rukt als de wond er onder geheeld is en er alleen nog een vaag litteken overblijft.